Wim Rhebergen

 

 

 

 

 

 

 

 

Interviews

Home

 

Contact: info@rhegie.com

 

 

jasmijn.jpg   Mevrouw Lavertu-Siauw

 

 

 

 

Birkbode

dec.98/jan ‘99

 

Mevrouw Lavertu-Siauw is een bescheiden vrouw, die trouw haar man in het verpleeghuis bezoekt.

Ze aarzelt als ik haar voor een interview vraag.

 Ik zeg: “Het zijn indrukwekkende woorden die u spreekt. Ik zou die heel graag willen opschrijven. Ik denk dat u daar de lezers van de Birkbode een heel groot plezier mee doet.”

 Na enig aandringen stemt ze dan toe.

 

 

“Het gaat altijd anders dan je verwacht”

 

De drie dingen in het leven die je niet hoeft te zoeken

“Mijn man is nu al drie jaar in het verpleeghuis. Wie had dat ooit kunnen denken? Wat hersenen al niet doen! De bewoners van de afdeling krijgen lekkere koekjes van mij. Ik trakteer, dat deed ik vroeger ook altijd. Hij is de man van mijn leven. Ik zeg wel eens: Er zijn drie dingen in het leven die je niet hoeft te zoeken. Geluk, liefde en dood. Die krijg je. Op een dag ontmoet je dat wat voor je bestemd is. En het gaat altijd anders dan je verwacht. “

 

De ontmoeting

“Het was in Indië, na de oorlog, in de tijd van de politionele acties.. Ik werkte bij het Rode Kruis. Ik ging - soms in escorte - met de dokter en de verpleegster buiten de zogenaamde makassilijnen - naar de gebieden waar de controle van de overheid minder was. Mijn taak was om de bewoners van de dorpen te voorzien van eten. Ik deelde kleren aan hen uit. Aan alles was gebrek. Ik was niet zo jong meer, in de dertig en dan ben je in Indië niet meer jong. De directeur zei op een dag: “Die jongen wil je!” Ik geloofde hem niet. “Hij maakt een lolletje met mij”, dacht ik en zei voor de grap: “Nou, laat hem dan maar komen!” Ik woonde nog bij mijn vader. En ja hoor, toen kwam hij. Een Hollandse jongen. Hij was sergeant bij het KNIL. Hij had een moeilijke tijd in de oorlog gehad toen hij aan de Birma-spoorweg moest werken en was nu weer terug in Indië. We zijn korte tijd later getrouwd.”

 

Moeder en vader

“Mijn moeder is op jonge leeftijd gestorven, 33 jaar oud. Ik ben wel eens bang geweest dat ik ook niet oud zou worden. Ik dacht wel eens: ik zie mijn kinderen niet groot worden, maar ik ben nu 78. Het zijn maar gedachten, een mens haalt zich soms zoveel in het hoofd. – Het hele leven is een verhaal, dat je aan het einde van je leven pas kent. Zodra je geboren wordt, begint het verhaal, of eigenlijk al eerder. Mijn moeder komt van een klein eiland in de buurt van Sumatra en toen mijn vader haar trouwde, verliet ze haar geboorteland om met hem mee te gaan. Ik groeide de eerste jaren van mijn leven op bij mijn opa en tante. Later kwamen mijn ouders me ophalen. Ze woonden  toen in Padang, West Sumatra. Mijn vader en moeder waren beiden boeddhistisch, maar ik werd naar een katholieke school gestuurd, naar de Zusters van de Liefde. Ik kreeg een strenge opvoeding. Ik mocht niet zwemmen en niet in bomen klimmen. Wel moest ik leren koken en handwerken. Als kind las ik jong en oud voor, prachtige verhalen, romans en geschiedenisboeken. Wat ik geloofde, mocht ik zelf beslissen.”

 

Naar Nederland

“In 1950 zijn wij naar Nederland gekomen. Mijn man, die na de oorlog nog niet met verlof was geweest, kreeg 6 maanden om naar Nederland terug te gaan. Ik had niet zoveel zin. Ons eerste kind was net geboren. Uiteindelijk ga je natuurlijk altijd mee met degene van wie je houdt. De ouders van mijn man nodigden ons uit bij hen te komen wonen. Vriendelijke mensen. We bleven er 14 maanden. De situatie in Indië veranderde. Wij waren gedwongen in Nederland te blijven. Er is nog even sprake geweest dat mijn man naar Suriname zou gaan, maar dan moest ik een jaar wachten om hem te kunnen volgen en dat wilde hij mij niet aandoen.”

 

Amsterdam en Amersfoort

“We woonden in Amsterdam, dicht bij de Berlagebrug. Toen mijn man in de Juliana Stolbergkazerne kwam te werken, zijn wij naar Amersfoort verhuisd. Vreselijk! Ik heb de eerste week alleen maar gehuild. Hij was toen zo lief. Hij zei maar steeds: “Je hoeft niets te doen. Ga maar wat wandelen, dan komt het wel goed.” Toen ze mijn man naar Duitsland dreigden te zenden, heeft hij ontslag uit het leger genomen. Hij wilde me niet alleen in Amersfoort achterlaten. Hij heeft nadien bij een verzekeringsmaatschappij gewerkt. Het is een man die niet zo veel zegt, maar hij heeft zijn werk altijd goed gedaan. Ik ben er ook zeker van dat je steeds van Boven geholpen wordt.”

 

Praten

“Natuurlijk moet je in je leven praten, maar je moet wel weten wat je zegt. Woorden hebben een betekenis. Je moet geen slechte dingen zeggen. Als je goede dingen zegt, zullen ze goed uitwerken naar anderen en naar jezelf.”

 

Het geheim van je leven

“Ik ben nu 78 jaar. Ik heb zoveel meegemaakt. En dan vraag je wel eens af: waarom? Het heeft toch iets te maken met het geheim van het leven hier op aarde. De boeddhisten geloven dat je voordat je geboren wordt, een belofte voor je leven aflegt. Als je geboren wordt, houd je in het gebalde vuistje je geheim vast. Maar zodra je je hand opent, ben je het kwijt. Je weet het niet meer. Maar het komt naar je toe, zeer zeker. En als je dan oud bent en terugkijkt op je leven, herinner je het misschien.”